śpisz we mnie snem głębokim
jak patos w wierszach debiutantów
nie wiem czy już mogę ciebie nie budzić
skoro właśnie się po mnie przeciągasz prozą
odbierasz pierwsze światło i telefon
dzwonią z serca - utknęło na mieliźnie
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Przeciąganie prozą... Podoba mi się. W myślach widzę poranki, poranki przeciągnięte prozą, ale o smaku poezji. Bez ogólników, bez urwanych słów i niedopowiedzianych obrazów. Poranki pełne szczegółu i całych ogromów myśli zamkniętych w tak małej ilości słów.
OdpowiedzUsuńTe poranki są też pełne niedopowiedzianych kaw, niedopitych płynów do płukania zębów i - niestety - niedospanych oczu...
UsuńPozdrawiam :)